چند وقت پيش ماهنامه ي كيهان كاريكاتور روي طرح جلد شماره ي 175-176 كاريكاتوري بين المللي را چاپ كرده بود كه دو مرد لر با لباس هاي بختياري خيلي دوستانه و متمدنانه يه بشقاب پرنده را روي زمين فرود آورده بودند  و ما هم مثل همه ي بختياري ها اين كاريكاتور زيبا را ديديم ولي چيزي نگفتيم تا ببينيم چي ميشه كه چند وقت بعد در صفحه 13 شماره آبان ماه ۱۳۸۵ نشریه دختران يك كاريكاتور ديگه كشيده شده بود كه ميبينيد ولي ما باز چيزي نگفتيم نه به خاطر اينكه مردم بختياري كلا صبورند بلكه به خار اينكه ما كلا در حدي نيستيم كه برامون در روزنامه تخته كنن و توي 8 تا كانال بحث كاريكاتور ما داغ باشه البته اشتباه نشه ما اصولا با اين كارا مخالفيم اگه هم قرار باشه دره جايي تخته بشه خودمون ميريم و بازش ميكنيم عقده ي مطرح شدن تو رسانه ها را هم نداريم چون خدارا شكر همه كما بيش از تاثير گذاري بختياريان در ايران همواره آگاه بودند و هستند ، ولي خوب از طرفي اين حق را هم به ما بديد كه لا اقل بگيم ناراحتين نه از اينكه كاريكاتور برامنون كشيدن و نه از اينكه تو كاريكاتور هرچي از دهنشون در اومد به ما گفتن و نه از اينكه كسي دلش برامون نسوخت ( اصولا ما انقدر رياد هستيم كه احتياج به دلسوزي هم وطنانمان در مطبوعات و 8 تا كانال و ... نداريم) از اين هم دلمون نسوخت كه جاي عذر خواهي كاريكاتور و توجيحش كردن (توجيح كه نه عوضش كردن) بلكه از اين دلمون سوخت كه ما به جاي اين كه هواي فرهنگ و تاريخ و همه ي قوميت ها مون را تو كشور داشته باشيم داريم با دسته خودمون اونا را داغون مي كنيم و كاري ميكنيم كه ديگه كسي روش نشه بگه من بختياريم من لرم من تركم من كردم و ... .